Afteren met NS

Vaker dan vaak is de laatste trip die je maakt in het weekend, die met de trein. Altijd een lichtelijk teleurstellende afloop, je komt de trein ingestormd met een flinke dosis energie nog van het feestje, ziet vervolgens veel te veel frisse gezichten verbaasd opkijken en de trein uitkomen voelt uiteindelijk alsof je een paar kilo lood in je schoenen hebt gecreëerd in zeer korte tijd. Je ziet de vreemdste snuiters en beseft soms dat jij er zelf een van bent, die gekken, die om 10 uur s'ochtends nog eens op huis aangaan. Een naar, maar stiekem ook vermakelijk besef. Niemand in die trein heeft het die nacht zo naar haar zin gehad als wij en dat pakt niemand ons meer af.

Vrolijke gezinnetjes met kleine kinderen die op bezoek gaan bij opa en oma, of andersom, zakenlui die niet weten dat het zondag is en nog erger, mensen van jou leeftijd die heel anders denken over het weekend dan jij en meteen concluderen dat jij je misdragen hebt. Dan kun je de rest van de treinreis lichtelijk ongemakkelijk napraten over de nacht, zonder dingen te zeggen die niet door de beugel kunnen. Niet iedereen heeft daar last van, maar ergens hoor je als meisje toch een stukje fatsoen te behouden in dit soort situaties. Dat is mijn mening.

Natuurlijk word je geassocieerd met die vage Harry's met zonnebrillen die schreeuwend door de trein stormen. Ergens begrijp ik de kloof ook wel, tussen hen en mij, maar dat is precies wat ik elke treinreis weer probeer te dichten als het even kan.

Zo heb ik al "ik zie, ik zie, wat jij niet ziet" mee mogen spelen toen ik bijna met het treintje Rosmalen bereikte, na een brute bedoeling in Amsterdam en een treinreis van 5 uur wegens problemen met het winterweer. Vrolijk schreeuwende kinderen zijn sowieso niet helemaal mijn ding, maar lijdend aan een te groot sociaal besef, kon ik zo'n lief aanbod niet afslaan. Ik zag niks en verloor alles, maar ik bleef bevriend met de familie Koenders en daar ging het uiteindelijk om. 

Ook heb ik opa's en oma's al meer dan eens uit mogen leggen waar wij in godsnaam vandaan kwamen en hier en daar een leuk grapje gemaakt tegen mannen in pak. Gewoon om de ernst van de zaak voor hun er even af te halen en comfortabel te kunnen gaan zitten. Communiceren blijkt keer op keer de sleutel tot begrip.

Toch is mijn idee; misschien een keer een aftertreintje regelen, NS? Zodat wij allemaal naar huis kunnen zoals wij dat het liefste doen? Ik zou er geld voor over hebben, dat weet ik zeker!

A world full of little awesome things

Het is 3 september, zonnig, warm, met een paar hele fijne meiden huppelend op de woorden "WAT EEN KUTFEEST" af, de entree van Valtifest 2011. Boven de entree staat een orkest vol trommels en trompetten alvast een stukje goed humeur toe te blazen, het werkt. De hele rij danst mee en ineens is dat wachten helemaal zo erg niet meer. Alhoewel Valtifest lekker algemeen bekend is in Nederland, denk aan de gekke reclames op MTV vol vage teksten als "Ome Piet gaat altijd te hard", of nog mooier: "Mama doet anders nooit zo", treffen we hier (gelukkig) toch weinig "algemeen publiek" aan. Een groot gekkenhuis, vol hele fijne hippies zonder grenzen. Juist hun communicatieuitingen trekken deze types aan en stoten zij die hier de humor niet van inzien af. Slim gedaan vind ik zo, ook daar kijk je naar als Communicatiestudentje.

Vandaag gaan we als het fijne doch frustrerende familiespel door het leven, namelijk verkleed als 'ganzenbord'. Toepasselijk bij het thema van die dag: "All in the Family". Helaas deed ik al snel mijn outfit eer aan, want het duurde nog geen twee uur of ik verloor de helft van mijn inboedel. YES CLEO, weer lekker bezig... Een beetje boos liep ik rond over de NDSM werf in Amsterdam, zoekend maar stiekem toch hier en daar een dansje doen. Terug naar de -al vrij smerig geworden- dixie's, de plek waar ik het laatst alles nog had. Het meest vervelende aan deze constatering is dat ik niet alleen mijn eigen haffeltje en voorzieningen kwijt ben geraakt, nee, ik zou geen Cleo heten als het zo makkelijk was. Ook dat van mijn lieve vriendinnetjes lag nog ergens in zo' n dixie, of ergens anders op de grond.

Nope, niks, noppes, nada, teleurgesteld loop ik terug naar Tom Trago, die heerlijk staat te draaien en ik dus nu al een half uur mis wegens een stukgelopen zoekactie. Ik sjok terug naar de rest van het ganzenbord om het nare nieuws te delen. En wat vind ik op de terugweg.... Niet wat ik zocht, zo'n feest was het niet, maar wel een jongeman, net iets te dik voor zijn wat naakte outfit, die in een klap tot held van de dag is benoemd.

Een klein glimmend ballenknijpertje en een paar mooie gymnastiekpasjes trokken ieders aandacht, echter blijf ik als een van de enige ook daadwerkelijk even stil staan om deze man te bewonderen. Per direct verschijnt een grote glimlach op mijn gezichtje en het leven is in een paar seconde ineens een stukje kleurrijker geworden. Veel te laat, maar na de eerste verwondering, maak ik ook een kort filmpje van mijn grote vriend, om de rest van het ganzenbord ook op te vrolijken en mezelf een beetje in te dekken voor het commentaar wat komen gaat. Nu deel ik dit stukje heldhafitgheid ook graag met jullie, want juist deze types, maken de wereld net een stukje leuker. Mijn wereld wel althans!

Geweldicht Feest

Dat dakterras dat zag er, oh zo gezellig uit,
Zelfs chocoladefondue overgoten van heerlijk zoet& sappig fruit.
De kussens waren zacht,
Terwijl de prosecco naar me lacht.
Vooral was het heel kleurrijk,
Er straalde warmte vanaf.
Maar die extreme voorbereiding,
Bleek weer niet echt de maatstaf.
De maatstaf voor gezelligheid,
Van mijn komst had ik al spijt.
Ik zat dus op verjaardag bij een groep meiden op een dak,
Is te bestuderen hoe de een na de ander elkaar de ogen uitstak...

Zittend op een harde grond,
Met een nogal houten kont.
Mn vingers steken van de kou,
Mn biertje is juist best wel lauw.
Voor douchen hadden we deze ochtend, allemaal geen tijd...
Wat er vannacht precies gebeurd is, zijn sommigen van ons gewoon lekker kwijt.
De lach van de een om de grap van de ander,
Een goede discussie,
Die mijn mening verandert.
Een van de mannen die er een gitaar bij pakt
Al horen wij allemaal, dat hij er vrij weinig van bakt
Het geeft allemaal niks, iedereen voelt zich top
Met liefde voor elkaar
Staat zo mijn wereld op zijn kop.

Dansend de wereld in

Dansen door mijn leven, door mijn wereld, dat doe ik graag. Metaforisch maar ook letterlijk, beginnend bij ballet op mijn 5e levensjaar, door naar streetdance als dat niet stoer genoeg meer is... Je bent toch al welgeteld 7 jaar, dan doe je niet meer aan kinderachtige rose pakjes. Een iets te grote trainingsbroek, tot grote ergernis van vaders, voelt meer "jij". Vooral als je zelfs al 10 bent, dat kennen we allemaal.

De ster van mijn dansgroep ben ik nooit geweest, maar dat dansen toverde een lach, niet alleen op mijn gezicht, maar ook bij diegene die dat plezier in mijn ogen zag.

Ik danste door, totdat ik mijn ideale vorm gevonden had. Ik was niet zo zeer bewust op zoek, want ik wist niet eens waarnaar. Maar iets met wat minder status, wat meer vrijheid en een gevoel van samenhorigheid, is waar ik mijn plekje vond. Geen wedstrijd, zoals ik leerde op mijn dansschool... Maar samen genieten van wat die muziek allemaal met je doen kan. Van dirty house naar reaggeaton, het was het allemaal niet echt, al heb ik meer dan genoten van alles wat ik in die tijd heb meegemaakt. Echter was er sprake van teveel “geshine” (een populaire vakterm) naar mijn maatstaven, teveel perfect opgemaakte en gestijlde koppies... En alsof je op die hoge hakken nou zo lekker dansen kan? 

Maar toen... Toen liep Cleo, inmiddels 19 jaar, de wereld van techno binnen… En wel in een ongepast donker technotentje ergens op een vrolijk zomerfestival overvol van house, waar duidelijk weinig animo voor was. De plek waar die enkeling, die het overduidelijk wel de moeite vond, naar me lacht met een knalrood en bezweet, maar stralend gezichtje.. Daar lieve mensen, ben ik verliefder geworden dan dat ik tot nu toe ooit op een man ben geweest. Noem het een trieste zaak, of noem het genot, die keuze laat ik natuurlijk volledig aan jou! 

Techno with Pie... Hell why?

“FEESTJE”, de een denkt meteen aan Tante Fien die 50 jaar getrouwd is, mijn buurjongen kijkt ontzettend uit naar zijn fuif en ik neig misschien eerder naar een wat rauwere setting. Feestjes zorgen voor prachtige gesprekstof elke maandagmorgen en houden wat leven in de brouwerij en gaat het daar niet uiteindelijk om?