Afteren met NS

Vaker dan vaak is de laatste trip die je maakt in het weekend, die met de trein. Altijd een lichtelijk teleurstellende afloop, je komt de trein ingestormd met een flinke dosis energie nog van het feestje, ziet vervolgens veel te veel frisse gezichten verbaasd opkijken en de trein uitkomen voelt uiteindelijk alsof je een paar kilo lood in je schoenen hebt gecreëerd in zeer korte tijd. Je ziet de vreemdste snuiters en beseft soms dat jij er zelf een van bent, die gekken, die om 10 uur s'ochtends nog eens op huis aangaan. Een naar, maar stiekem ook vermakelijk besef. Niemand in die trein heeft het die nacht zo naar haar zin gehad als wij en dat pakt niemand ons meer af.

Vrolijke gezinnetjes met kleine kinderen die op bezoek gaan bij opa en oma, of andersom, zakenlui die niet weten dat het zondag is en nog erger, mensen van jou leeftijd die heel anders denken over het weekend dan jij en meteen concluderen dat jij je misdragen hebt. Dan kun je de rest van de treinreis lichtelijk ongemakkelijk napraten over de nacht, zonder dingen te zeggen die niet door de beugel kunnen. Niet iedereen heeft daar last van, maar ergens hoor je als meisje toch een stukje fatsoen te behouden in dit soort situaties. Dat is mijn mening.

Natuurlijk word je geassocieerd met die vage Harry's met zonnebrillen die schreeuwend door de trein stormen. Ergens begrijp ik de kloof ook wel, tussen hen en mij, maar dat is precies wat ik elke treinreis weer probeer te dichten als het even kan.

Zo heb ik al "ik zie, ik zie, wat jij niet ziet" mee mogen spelen toen ik bijna met het treintje Rosmalen bereikte, na een brute bedoeling in Amsterdam en een treinreis van 5 uur wegens problemen met het winterweer. Vrolijk schreeuwende kinderen zijn sowieso niet helemaal mijn ding, maar lijdend aan een te groot sociaal besef, kon ik zo'n lief aanbod niet afslaan. Ik zag niks en verloor alles, maar ik bleef bevriend met de familie Koenders en daar ging het uiteindelijk om. 

Ook heb ik opa's en oma's al meer dan eens uit mogen leggen waar wij in godsnaam vandaan kwamen en hier en daar een leuk grapje gemaakt tegen mannen in pak. Gewoon om de ernst van de zaak voor hun er even af te halen en comfortabel te kunnen gaan zitten. Communiceren blijkt keer op keer de sleutel tot begrip.

Toch is mijn idee; misschien een keer een aftertreintje regelen, NS? Zodat wij allemaal naar huis kunnen zoals wij dat het liefste doen? Ik zou er geld voor over hebben, dat weet ik zeker!