Paint to get to know yourself

Wanneer je me net op zo'n feestje leert kennen, is dit het meisje wat je ziet. 

Echt heel gezellig? Überhaupt zin op te praten, heb ik op zo'n moment dus niet

Echter zie je nu, ik ben volledig in mijn element.

Toch heb je niet veel meer nodig,

als je het een beetje kent.

I wonder if it's possible to have a love affair that
lasts forever (Andy Warhol) 10 times more intens then
the usual, play like 6-year old kids together.
No rules, no anger, just fun and love,
wouldn't that be much better?
- (Cleo Kerkhof)

Dan ga je eens met me praten, een dagje later, niet meer in die ban.

En dan kom je erachter, dat ik er toch wel wat van kan.

Lekker kleppen, lekker ouwehoeren, gewoon effe over niets,

verhalen over een kip, of toch het ei, met 'n hele mooie fiets.

Maar uiteindelijk gaat mijn voorkeur toch ook uit, 

naar leren van een ander, samen vol in gesprek.

Waarin je samen tegen mooie meningsverschillen stuit.

Praten, maar vooral nadenken over wat de ander zegt,

pas dan leer je me kennen, als een meisje dat haar woorden

niet op een goudschaaltje legt.

Ik vind een hele hoop, maar dit is een van de vele dingen,

die als ik mezelf probeer te schetsen,

door zeer goede vriendjes, mijn moeder, dat soort kringen

Als eerste, meer dan duidelijk wordt gezegd.

Als jij ooit gaat zeggen "Ik hou van jou" is het in ieder geval oprecht.

Dit is dan ook een van de liederen die me op het lijf geschreven is. Beloof me een ding, wanneer je het besluit te luisteren, luister het dan ook goed. Luister naar elk woord tot aan het einde. Anders vind ik je stom en dat wil je natuurlijk niet ;).

http://www.youtube.com/watch?v=ptTWUiUsuus 

Van stoelendans,tot draaimolen,LEVE DE HIERARCHIE

De stoelendans wordt gedaan, terwijl ik wederom aan het gebak zit. Die huismoeders maar zeuren dat ze niet meer zo'n mooi figuurtje hebben, zoals ik, "met mijn naveltruitje"... Je moet eens een weekend met mij mee gaan, wedden dat je 2 kilo kwijt bent?:)
Ik heb alleen hier een grote mond, daar lach ik natuurlijk vriendelijk en zeg ik dankjewel. Op een kinderverjaardag dien je als 'grote meid', de fatsoensnormen onder de knie te hebben.

Terug naar die stoelendans, die kinderen, ik voorspel hun toekomst ongevraagd. Je ziet namelijk nu al wie zich gaat ontpoppen tot onschuldig lief klein huppeltje, maar je ziet vooral wie er zo'n akelige bullebak wordt. Elkaar van die stoelen duwen en trekken en de zwakste vallen als eerste af, zij die niet willen of durven te duwen en trekken. Ik zie mezelf gewoon staan, toekijkend, omdat ik altijd als eerste niet meer mee mocht doen. Ik was dus vroeger, zo'n onschuldig lief klein huppeltje, die al bang wat van de eerste de beste "Boe". Hoe dit mogelijk was weet niemand, mijn ouders zijn alletwee niet op hun mondje gevallen en mijn kleine maar fijne broeder al helemaal niet. Cleootje wel, helaas.

Ik denk terug aan toen ik een jaar of 5 was, althans, dat verhaal heeft mijn moeder me vertelt, maar sindsdien zie ik het vaker dan eens voor me in film. Alsof ik het mezelf herinner. De draaimolen, ook zo'n hiërarchie-ding. Kinderen bestormen het als beesten en wie het snelst is zit op het paard, want het paard rockt veruit harder dan zo'n sukkelig autootje. Ik had die dag het paard gescoord en dat was me even wat. Mijn moeder stond vol trots aan de zijkant, haar dochter zat op het paard! Waarna een klein meisje, een vriendinnetje van me achter me, kei en kei hard begon te huilen. Vanuit.... je raad het al.... het autootje. Ik gaf op dat soort momenten dan vrij weinig meer om macht, dus sprong ik vrolijk van het paard om bij deze schreeuwlelijk in het autootje te gaan zitten. Dan zat ze daar niet alleen, ik sloeg lachend een arm om haar heen. Op zesjarige leeftijd is het niet verstandig zo te denken, is vaker dan eens gebleken.

De schreeuwlelijk stapt uit en rent zonder om te kijken naar het paard, waar ze lachend verdergaat en ze mij huilend achter laat. Mijn moeder was vroeger op school zo'n dame met hele lange blonde haren, coole kleren en een groot Bosch bekkie. Je moet je even voorstellen hoe die dan naar dat tafereel keek vanaf de zijkant, als moeder van...

Mijn middelbare school was voor mij een groot leerpaleis. Naast de vakken biologie en handarbeid, leerde ik op sociaal vlak nog tien keer harder bij. Alles is met vallen en opstaan op zijn pootjes terecht gekomen. Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen. Echter wanneer ik die stoelendans hier zie, vreet ik mezelf op van binnen, mijn gebakje laat ik ondertussen even staan. "Het is maar spelen" lacht haar moeder, die van het meisje, het lieve huppeltje.

Ik lach met kiespijn en sta op, ze is een jaar of 7. "Wil jij met mij iets leuks gaan doen, of wil je liever blijven spelen"? vraag ik met mijn rug naar de bullebakken toe. Ze lacht en voelt zich ongemakkelijk, maar toch loopt ze stralend met me mee. Samen naar het dorp, een lekker ijsje scoren en gezellig kletsen met z'n twee. Is zij toch even lekker, de winnaar van die dag. S'avonds belde haar moeder dat ze zelfs naar bed ging met een lach :)

Sfeerbeeldje: Cleootje

Zonder praats

"Doe nou eens gezellig" werd met regelmaat gezegd. "Jij bent altijd zo in jezelf gekeerd".

Ik heb er nogal een handje van naar niemand om te kijken wanneer het weekend wordt en mijn eigen pad te gaan. Zo ook die avond in de gashouder, Awakenings. Mijn eerste avond in de gashouder en dat was wel iets bijzonders. Een soort balzaal, maar dan grof, een fabriekachtig gebeuren. Ik was na 10 minuten al de meeste kwijt en trok opnieuw mijn eigen plan. Achter een rooie en een donkere, marcheerde ik als blondje aan, dansend genieten van dit gebeuren. Op naar links vooraan, daar was blijkbaar iets te beleven, als we onze redhead moesten geloven.

Eenmaal daar aangekomen besloot ik even niet meer te verplaatsen, daar links vooraan was een topplek. Dat had ik nog nooit zo doorgehad. Lekker veel ruimte en toch vooraan, drinken, de wc en eventuele (aan te raden) oordoppen waren binnen handbereik. Toen het net effe heerlijk ging, kwam de redhead, mijn vriendinnetje, met de rede waarom wij links vooraan stonden. Een bekende van haar, die je dus altijd op die plek vindt, "een held, een koning", zo zei hij het, moesten wij allemaal leren kennen. Daar zat dan weer minstens 10 man aan vast, zo gaat het altijd, allemaal mannen in dit geval. Aan zo min mogelijk mensen stelde ik me voor, daar bleken hun het mee eens te zijn. Even niet zoveel praten, even lekker dansen.

Deze mannen waren door het dolle heen, ik wilde daar niet meer weg. De een net zo bezweet als ik, de ander springend in het rond. Wanneer we elkaars blik vangen verschijnt een lach van oor tot oor en zonder echt te praten word je daar stiekem best wel vriendjes door.

Sinds 8 oktober heb ik er wat hele fijne vrienden bij, hee redhead, je had gelijk! Daar links vooraan heb ik de hele nacht gestaan en oh man wat was dat fijn. Oh en die held, die koning, ook wel de "bouncekabouter" dat bleek ook waar te zijn ;)

Sfeerbeeldje: het blondje, donkere, redhead

meer dan duizend woorden

Volledig in je element, terwijl je niemand nodig hebt behalve jezelf en (in dit geval) Tommy Four Seven. Time Warp Holland binnen marcheren, netjes op de maat en nergens meer naar kijken.

Zieke beschaving

We leven in een lekkere zieke beschaving. Dat hoor ik al langer, niet alleen op het nieuws, ook op van die 'praatverjaardagen'. Ik heb de afgelopen verjaardagen geconstateerd dat ik daar toch wel een schoonvoorbeeld van ben, goed of slecht? Dat mag jij bepalen.

Ik heb nu de beruchte en nare tentamen periode en oh man.. No mercy on me. Dat is zeker. 6 hertentamens, waarvan ik er gewoon 6 wil halen. As simple as that.
Het enige waar ik echter aan denk is: mezelf door deze periode heen manoeuvreren, op naar het weekend van 27 en 28 januari. Het weekend dat ik klaar ben met leren en school. Dat mijn lijn weer losgeknipt wordt en ik als een dolle Amsterdam in ren voor een brute nacht in de Melkweg, Electric Deluxe, te genieten van onder andere DVS1 en een vijf uur durende set van de welbekende en altijd fijne Speedy J. Vervolgens kruip, rol en trein ik naar huis met mijn goede vriendje (misschien wel beste, maar ik ben liever voorzichtig met die termen op openbare sites als deze). Waarna we na enkele uren slaap Eindhoven in racen voor een thuiswedstrijd in het Klokgebouw. Awakenings Eindhoven. Dit is een weekend vol heel grof beukgeweld, iets wat ik de afgelopen weken nogal heb moeten missen. Na zolang uit de running te zijn geweest pak ik het ook niet half aan, dat begrijp je.

Waarom heb ik dit moeten missen? Gedeeltelijk door de drukte, voornamelijk door mijn geopereerde neus. Hier komt dan het tweede gedeelte waardoor ik tot mijn constatering kwam, weet je nog, onze zieke beschaving. Daar waren we. Ik vond mijn neus niet mooi, again as simple as that! Met als gevolg dat ik er een wat te serieuze man met een brilletje, er lekker in heb laten hakken, zodat hij wel naar mijn zin is. Oh man, als je dat zo zegt kan je zelf wel door de grond zakken en toch ook weer niet helemaal. Voor mezelf is dit natuurlijk een weloverwogen keuze en wat de rest van de wereld daar dan over denkt interesseert me vrij weinig. Ik ben geen moraalridder vol leuzen als "schoonheid zit van binnen" en poeder mezelf ook niet helemaal in. Van alles heb ik een beetje en ik haal overal het fijne uit, dat is de fijnste manier van leven heb ik besloten. Voor mij dan. Ik ben niet snel bang, althans, niet voor pijn en toen ik de kans kreeg er een mooier exemplaar neus op te zetten greep ik die met beide handen aan.

Dat is de rede dat ik het deze weken wat rustiger aan moet doen en iets minder TECHNO eet en iets meer PIE. Verjaardagen heb ik genoeg gezien namelijk en ik heb dus ook genoeg aan moeten horen dat er helemaal niks mis is met mijn neus. Vooral op die praatverjaardagen worden al die zaken onder de loep gelegd en afgekeurd. Ik geloof dat ik er veel minder moeite mee heb, die 'zieke beschaving' van ons. Dat alles tegenwoordig kan, is toch niet alleen maar negatief? Ik maak er gebruik van wanneer het mij uitkomt en als ik het te ver vind gaan neem ik er geen deel aan. Er gebeurd genoeg waarvan ik rode wangetjes krijg, maar aan al die gekke scènes hoef ik niet mee te doen als ik dat niet wil. Er is nog nooit een naakte vrouw naar me toe gerend op het strand, die eiste dat ook ik uit de kleren ging. Als we er dan andersom ook geen probleem van maken, is het toch gewoon opgelost? Ik heb daar allemaal niet zo'n last van, jij leeft jouw leven, doe er zelf mee wat je wilt, zolang je andere er niet mee lastig valt. Dat laatste gedeelte "zolang je andere er niet mee lastig valt" wordt helaas vaak vergeten en dat gaan wel tegen al mijn rechtvaardigheidsgevoel in. Maar dat is een ander verhaal.

Waar je zo al niet over nadenkt van een paar weken zitverjaardagen afgaan hè!

Grote mensen verjaardag

Voordat ik binnenkwam in de versierde huiskamer, waar jouw verjaardag werd gevierd.
Waarschuwde je "Mijn familie is een drama, let daar niet op"
Zo'n verjaardag waar die tante Mariet ooit wel eens grote ruzie met jullie Annie heeft gehad.
Die kijken elkaar nog steeds niet altijd al te liefdevol aan, constateerde ik al gauw.
Oma was gister nog heel boos op moeders, omdat ze de verkeerde boodschappen mee had gebracht.
Je pa maakte je broertje net bijna aan het huilen, wegens diefstal op de laatste hap van zijn gebakje. Waar ik dan wel weer om kon lachen, terwijl ik dat van mij afstond met een aai over zijn bol, ter compensatie van dit grote probleem.

Na een boze doch tikkeltje smekende, sussende blik van jou, kan al het bezoek net op tijd,
doen of er niks aan de hand is.
Voor de jarige.
Het glas wordt geheven door je opa,
Hij maakt heel soepel, een einde aan de ongemakkelijke stilte.
Na een klap op tafel roept hij"Op de jarige"! Waarna iedereen lacht.

Ik doe mijn jas aan en jij dankt me, met een brede glimlach voor mijn komst,
Lachend deel ik je drie kussen uit en zeg: "Ook al mocht het niet, ik heb toch opgelet
En van alle familie's die ik ooit gezien heb vind ik die van jou het allerstomst".
Jij begrijpt mijn sarcasme en zegt dat je ook 'echt wel' van ze houdt enzo.
"Je kan niet anders, dat doen ze namelijk ook van jou"

Ik ben geen ontzettend dik familiemens, maar toch besef ik met een lach
De wijze les van deze dag, :
Familie zijn, gaat niet altijd zonder slag of stoot.
Maar wat het mooi maakt, niemand heeft het hierbinnen ooit,
voor eeuwig en altijd verkloot.
Meningsverschillen, soms zelfs een corrigerende tik van pa of ma.
Uiteindelijk gebeurd alles uit liefde, liefde voor elkaar.
Dat is dan ook de rede dat ze hier met zijn alle voor jou zitten,
Met of zonder ruzie, toch opnieuw, ieder jaar.

Een feestje met mijn eigen EGO

Ik kan niet naar je verjaardag komen, 

die zondagborrel staat me ook niet aan.

Ik wil best doen alsof ik het leuk vind.

Als je wilt, laat ik je in die waan...

Maar het liefst heb ik dat jullie allen weten,

lief en gezellig 'doen' is voor mij gedaan,

Ik wil alleen nog maar lekker knallen, 

Tot de wereld is vergaan

Ik wil niet gezellig bijkletsen bij opa en oma

en al helemaal niet bij die van jou.

Mijn vriendje?

Of ik van je houd?

Daarvoor heb ik absoluut geen tijd.

En man oh man,

wat hou ik, 

van het egocentrische leven dat ik leid.