Ik heb alleen hier een grote mond, daar lach ik natuurlijk vriendelijk en zeg ik dankjewel. Op een kinderverjaardag dien je als 'grote meid', de fatsoensnormen onder de knie te hebben.
Terug naar die stoelendans, die kinderen, ik voorspel hun toekomst ongevraagd. Je ziet namelijk nu al wie zich gaat ontpoppen tot onschuldig lief klein huppeltje, maar je ziet vooral wie er zo'n akelige bullebak wordt. Elkaar van die stoelen duwen en trekken en de zwakste vallen als eerste af, zij die niet willen of durven te duwen en trekken. Ik zie mezelf gewoon staan, toekijkend, omdat ik altijd als eerste niet meer mee mocht doen. Ik was dus vroeger, zo'n onschuldig lief klein huppeltje, die al bang wat van de eerste de beste "Boe". Hoe dit mogelijk was weet niemand, mijn ouders zijn alletwee niet op hun mondje gevallen en mijn kleine maar fijne broeder al helemaal niet. Cleootje wel, helaas.
Ik denk terug aan toen ik een jaar of 5 was, althans, dat verhaal heeft mijn moeder me vertelt, maar sindsdien zie ik het vaker dan eens voor me in film. Alsof ik het mezelf herinner. De draaimolen, ook zo'n hiërarchie-ding. Kinderen bestormen het als beesten en wie het snelst is zit op het paard, want het paard rockt veruit harder dan zo'n sukkelig autootje. Ik had die dag het paard gescoord en dat was me even wat. Mijn moeder stond vol trots aan de zijkant, haar dochter zat op het paard! Waarna een klein meisje, een vriendinnetje van me achter me, kei en kei hard begon te huilen. Vanuit.... je raad het al.... het autootje. Ik gaf op dat soort momenten dan vrij weinig meer om macht, dus sprong ik vrolijk van het paard om bij deze schreeuwlelijk in het autootje te gaan zitten. Dan zat ze daar niet alleen, ik sloeg lachend een arm om haar heen. Op zesjarige leeftijd is het niet verstandig zo te denken, is vaker dan eens gebleken.
De schreeuwlelijk stapt uit en rent zonder om te kijken naar het paard, waar ze lachend verdergaat en ze mij huilend achter laat. Mijn moeder was vroeger op school zo'n dame met hele lange blonde haren, coole kleren en een groot Bosch bekkie. Je moet je even voorstellen hoe die dan naar dat tafereel keek vanaf de zijkant, als moeder van...
Mijn middelbare school was voor mij een groot leerpaleis. Naast de vakken biologie en handarbeid, leerde ik op sociaal vlak nog tien keer harder bij. Alles is met vallen en opstaan op zijn pootjes terecht gekomen. Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen. Echter wanneer ik die stoelendans hier zie, vreet ik mezelf op van binnen, mijn gebakje laat ik ondertussen even staan. "Het is maar spelen" lacht haar moeder, die van het meisje, het lieve huppeltje.
Ik lach met kiespijn en sta op, ze is een jaar of 7. "Wil jij met mij iets leuks gaan doen, of wil je liever blijven spelen"? vraag ik met mijn rug naar de bullebakken toe. Ze lacht en voelt zich ongemakkelijk, maar toch loopt ze stralend met me mee. Samen naar het dorp, een lekker ijsje scoren en gezellig kletsen met z'n twee. Is zij toch even lekker, de winnaar van die dag. S'avonds belde haar moeder dat ze zelfs naar bed ging met een lach :)
Sfeerbeeldje: Cleootje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten