Dansend de wereld in

Dansen door mijn leven, door mijn wereld, dat doe ik graag. Metaforisch maar ook letterlijk, beginnend bij ballet op mijn 5e levensjaar, door naar streetdance als dat niet stoer genoeg meer is... Je bent toch al welgeteld 7 jaar, dan doe je niet meer aan kinderachtige rose pakjes. Een iets te grote trainingsbroek, tot grote ergernis van vaders, voelt meer "jij". Vooral als je zelfs al 10 bent, dat kennen we allemaal.

De ster van mijn dansgroep ben ik nooit geweest, maar dat dansen toverde een lach, niet alleen op mijn gezicht, maar ook bij diegene die dat plezier in mijn ogen zag.

Ik danste door, totdat ik mijn ideale vorm gevonden had. Ik was niet zo zeer bewust op zoek, want ik wist niet eens waarnaar. Maar iets met wat minder status, wat meer vrijheid en een gevoel van samenhorigheid, is waar ik mijn plekje vond. Geen wedstrijd, zoals ik leerde op mijn dansschool... Maar samen genieten van wat die muziek allemaal met je doen kan. Van dirty house naar reaggeaton, het was het allemaal niet echt, al heb ik meer dan genoten van alles wat ik in die tijd heb meegemaakt. Echter was er sprake van teveel “geshine” (een populaire vakterm) naar mijn maatstaven, teveel perfect opgemaakte en gestijlde koppies... En alsof je op die hoge hakken nou zo lekker dansen kan? 

Maar toen... Toen liep Cleo, inmiddels 19 jaar, de wereld van techno binnen… En wel in een ongepast donker technotentje ergens op een vrolijk zomerfestival overvol van house, waar duidelijk weinig animo voor was. De plek waar die enkeling, die het overduidelijk wel de moeite vond, naar me lacht met een knalrood en bezweet, maar stralend gezichtje.. Daar lieve mensen, ben ik verliefder geworden dan dat ik tot nu toe ooit op een man ben geweest. Noem het een trieste zaak, of noem het genot, die keuze laat ik natuurlijk volledig aan jou!